Catalonië

Covid, terroristen, het is niet allemaal zonneschijn.

We kwamen overigens tot ontdekking dat ons Apart hotel wegens Covid 19 geen ontbijt serveert maar dat het al op de kamer ligt. Oftewel dat zijn die kleffe broodjes die er al sinds gistermiddag 12 uur liggen en de koffie zonder pot. Dus lekker wandelen naar het pleintje voor een kraakvers stokbroodje met kaas voor mij en met jamón voor Ingo. En natuurlijk twee lekkere cortado’s. Geluk zit ‘m in kleine dingen. Of in eten, haha!

We gaan op weg naar Vilafranca de Penedes, een ander wijngebied maar stoppen onderweg in een plaatsje wat Botiques del Mar heet. Zo schattig! Dus wat doe je dan? Auto parkeren en we doen nog een cortado. Wat me opvalt, is dat op elk strand waar ik tot nu toe geweest ben, het antiek zich aan de waterkant verzamelt. Allemaal op een strandstoeltje. De mannen met dikke bierbuikjes en een petje op en de dames die ook klein en rond zijn, in badpak met hoedje. En het ouwehoert wat af. Hoe heerlijk moet dat zijn! Rond 12.00-13.00 uur pakken ze de boel weer op en gaan vast de luiken even dicht. Letterlijk en figuurlijk.

We rijden door naar Vilanova i la Geltru en parkeren de auto. We zien meteen een mooie muurschildering. Zo knap gemaakt vind ik dat. We wandelen wat door dit plaatsje en als we bij het zoveelste mooie pleintje aankomen, gaan we lunchen. We bestellen beiden een salade. Die van mij was gemaakt voor konijnen. Er zat, denk ik, 500 gram van die sla met stronken in en wat aubergine en tomaat en een heel dun plakje geit. Ik heb 300 gram stronken achter gelaten.

Het is niet allemaal zonneschijn. Ik volg allerlei sites om op de hoogte te blijven van de situatie rondom corona. En ook Spaanse, dat is soms een uitdaging dus Ingo en ik puzzelen wat af. Ondertussen hebben we ook een Engelse site gevonden die het Catalaanse nieuws geeft. Vorige week zijn er twee terroristen opgepakt die met explosieven een aanslag wilden plegen. Alsof er nog niet genoeg leed is in dit land. Nu was ik hier met Jade en Luna bij de vorige aanslag en ik moet er niet aan denken dat zoiets Barcelona weer treft. Maar ik vertik het ook om in angst te leven want dan kun je jezelf beter ergens in een bunker opsluiten. Daarnaast zijn er in Barcelona sinds een paar dagen weer corona uitbraken. In het gebied Llobregat. We zouden naar Ikea, dat ligt in die wijk en hebben we dus maar overgeslagen. Maar het is toch verontrustend. Ingo vertrekt zondag t/m vrijdag naar Alkmaar om te werken en dan komen Els, Jade en Luna deze kant op. Ondertussen probeer je op alle scenario’s voorbereid te zijn. Voor nu geldt vooral, opletten, je aan de regels houden en de sites van Catalonië en het ministerie van buitenlandse zaken in de gaten houden.

We komen aan bij ons hotel in Vilafranca de Penedes. Dit is het eerste hotel waar je jezelf vanaf een machine aan de buitenkant moet inchecken. Geen idee of dit hip is, door corona komt maar ik vind het onpersoonlijk. Dan komen we een hele donkere hal binnen van zwart met bordeaux rood. De kamer is net zo donker. De badkamer is gelukkig wel licht en heeft een enorm lang bad. Daarover later meer. We zetten de koffers neer en gaan de stad verkennen. Het is extreem rustig. We lopen naar het wijnmuseum. En dat is gratis. Ik vermoed i.v.m. corona want we krijgen ook geen audio apparatuur mee. Maar het is een interactief museum met mooie beelden en het geeft een goed beeld van hoe wijn en cava door de jaren heen zijn gemaakt en verbeterd.

Dan barst ik van de honger, ik had die stronken misschien toch moeten eten. Maar een goed excuus voor een terrasje (kan eindelijk dat mondkapje weer even af) en tapas. Maar ook hier wordt Catalaans gesproken en weinig Engels en de kaart is ook in het Catalaans. Nou daar is weinig van te maken dus pak in Google Translate erbij. En ik heb me rot gelachen.

We hebben gekozen voor albondiga’s (gehaktballetjes) en 2 bomba’s. En die waren heerlijk.

We lopen terug naar ons hotel wat volgens Booking.com een chique uitstraling heeft. Ik vind het meer weg hebben van een bordeel. Ik zeg tegen Ingo ‘ volgens mij ziet een bordeel er zo uit’. Hij antwoordt; ‘ik denk het ook’. Haha, goed geantwoord! Ik had toch raar staan kijken als hij had gezegd: ja dat is zo. Ingo laat het enorme bad vollopen en ik denk na vijf minuten, ik spring er ook in. Dat denk ik dan dus ook echt. De waarheid is dat ik in het water plof in plaats van gracieus ga zitten. Nu vind ik een bad best romantisch als ik in zijn geheel onder het schuim verdwijn en wellicht mijn borsten nog een beetje zichtbaar zijn. Wat nu het geval is, is dat het bad wel lang is maar ook heel laag. Kortom er blijft een stuk buik boven het water uitkomen en het schuim, schuimt niet… En hier hangen wel 60 watt lampen. Een hele charmante vertoning is het niet. Als Ingo gaat staan, glij ik zo naar de andere kant van het bad en kom spartelend weer boven. Ik moet zo hard lachen want die zag ik niet aankomen.

Eén reactie

  • Wanda Kuin

    Hahaha ik was toch voor de kippentranen gegaan hoor Bri! Klinkt als een superslank recept :-p