Barcelona 2020

Naar de kapper, mondkapjes en een lamme zak

Gisteren naar de kapper geweest die hier letterlijk 100 meter verderop zit. Ik was in Nederland ook wel geweest maar het Noordelijk halfrond van mijn hoofd was mijn haar zo lang dat ik een staartje in kon. En met wind en zeewater kreeg ik een bejaardenhoofd. Maar naar de kapper is ook wel tricky. Ik zei nog wel tegen Ingo, hoeveel Spaanse dames zie jij met kort haar?

Ik kwam met mondkapje binnen maar die mocht af bij het haar wassen. En of ik wat drinken wilde? Natuurlijk! Een witte wijn, haha, hoe grappig is dat. En een voordeel, dan hoef je je mondkapje niet op. De kapper, zo gay als het maar kan (en dat vind ik heel leuk dus is positief bedoeld) had er lol in. Hoe ik mijn haar wilde? Ik had drie keuzes: oma style, mannen style of edgy. De keuze was gauw gemaakt. Het was een gezellige knipbeurt en we hebben wat afgeouwehoerd. En mijn haar is ultra kort. Dikke prima nu kom in eens normaal mijn bed uit i.p.v. met een hanenkam. En ik kan koppie onder. Inmiddels is het 20.00 uur en nu naar Plaça Reial voor tapas!

De tapas waren heerlijk hoor maar de stoelen…. Mijn dijen hingen aan de zijkant eruit. Dus even door eten en hup naar huis. Nog op ons balkonnetje genoten van de muziek die beneden gespeeld werd.

Over naar vandaag. Het is echt anders. Het voelt ook anders. Zeker nu er besloten is dat je per vandaag overal een mondkapje op moet. Dus na het ontbijt gaan we boodschappen doen bij Carrefour op de Ramblas om ook meteen te kijken of iedereen zich eraan houdt. En het moet gezegd, de meeste mensen hebben een mondkapje op, al dan niet onder hun neus. En de politie attendeert mensen er ook op. In de Carrefour is direct naast de ingang een enorm schap met desinfecterende middelen. En iedereen heeft een mondkapje op, wel zo fijn al zeg ik het zelf. En er is airco dus dan is het prima te doen. Ik zie dat veel winkels het niet overleefd hebben, ook ons ontbijttentje met lekkere cortado. Gelukkig is Satan’s Corner er nog steeds dus ik bestel twee cortado en neem die mee naar boven.

Om 12.00 uur komt de monteur voor de airco want die is kapot. Gelukkig doet de airco in de slaapkamer het nog wel want het is tropisch warm. Kennelijk is er een lek in de koelgasleiding. Niet dat ik enig idee heb waar het over gaat… Die man z’n Engels was net zo goed als ons Catalaans. Ik probeerde nog wat maar vervolgens vraag ik of hij iets te drinken heeft i.p.v. of hij iets te drinken wil. Na de lunch, home made tonijnsalade, willen we naar het strand.

Ik kan natuurlijk zeggen dat we heerlijk naar het strand gefietst zijn en daar bij een strandtent genoten hebben van een Sangria en een biertje. En dat we een heerlijke middag hebben gehad. En dan is er niets van gelogen.

Maar dit klopt beter. Ik loop als een kreupel paard vanwege de blaren. Het idee om 5 km enkele reis te wandelen naar het strand (zonder stenen) met een temperatuur van 27 graden en een mondkapje op, spreekt me niet aan. Dus gaan we kijken of we misschien toch zo’n rood/wit fietsje kunnen huren. We wilden gisteren al fietsen huren maar de fietsverhuur richting strand, die bestond niet meer net als veel winkeltjes en terrasjes waar we kwamen.

Terug naar die rood/witte fietsen. De site van bicing Barcelona is in het Catelaans. Gelukkig is er ook een app die deels in het Engels is. We proberen ons met ons paspoort aan te melden maar dat lukt niet. Wat wel lukt, is aanmelden met ons NIE nummer, een Spaans BSN. 

We moeten naar de Ramblas voor een fiets. De QR code scannen en fietsen maar. Al aan het einde van de Ramblas vind ik het bloedheet en fiets met open mond als een goudvis die naar lucht hapt. Maar goed dat ziet verder niemand. Als we de drukte uit zijn, laat ik het mondkapje onder mijn neus zakken. Pfff, dat scheelt. Ik ben overigens niet de enige die dat doet. Om de drie seconden zet ik mijn zonnebril weer op mijn neus want door de hitte glijdt die af, ik hijg en ik puf en mijn borsten hobbelen iets te vrolijk mee in mijn tankini. Het is een dolle rit.

We zijn bij het strand (halleluja) en zetten de fietsen in het rek. We gaan even wat drinken op het terras, heerlijk zonder mondkapje en er staat een lekker windje. Op het strand draagt niemand een mondkapje! Gelukkig maar want het zou een leuk gezicht worden! Het is ondertussen 15.30 uur. Ik ben te krenterig om €30,- te betalen voor bedjes en een parasol omdat we maar een paar uurtjes blijven. Ik had al twee neppe lamzac dingen ingepakt. Ingo staat al te stralen bij het idee dat hij dat ding mag laten vollopen met lucht. Ik lach me gek want het gaat voor geen meter. Het lijkt zeker op een lamme zak maar niet op iets waarop je kunt liggen. Als er eindelijk wat lucht in zit, stort ik mezelf erin. Alsof ik op een hobbelpaard zit. De foto is aller charmantst maar ik neem mezelf maar niet te serieus. Ingo probeert het op mijn aandringen ook maar glijdt er vanaf en wil dat klereding zo gauw mogelijk opbergen. De mensen op het strand hebben zich overigens wel vermaakt!

Ik heb het er letterlijk Spaans benauwd van gekregen en ga de zee in. Ik ben de grootste koukleum die er is maar op een of andere manier loop ik wel zo in zee. Ingo niet en die wordt gek van mijn geklier en dreigementen.

Rond 19.00 uur houden we het voor gezien, ik wil nu toch gaan lopen naar Barceloneta. We eten bij Ibérica waar een leuke eigenaar Felip ons in de watten legt.

Morgen gaan we een auto huren en gaan we een rondje door Catalonië doen. We beginnen bij Sitges. Zin in!

2 Reacties

  • Rosalie

    Hey lieverds in de verte, enorm genoten van de uitgebreide versie van jullie dagje strand! Kijk alweer uit naar dr volgende blog!
    Zo’n lamzak is te doen zolang de partner maar op een handdoek in de buurt blijft want zelf kan je niets dan (op je rug) liggen! En als je eenmaal ligt ………fantastisch!