Catalonië

Prachtig Priorat

Na een heerlijk ontbijt buiten met lekkere verse jus, een omelet en een boterham gaan we op pad. Het is hier werkelijk prachtig. Het is jammer dat ik misselijk word van al die bochten in de weg want het uitzicht doet je elke keer verbazen. En het barst van de kleine dorpjes. We stoppen in Torroja del Priorat, een bijna verlaten dorpje dat je je zo een paar eeuwen terug waant. We zien drie bejaarden zitten met mondkapjes op die vriendelijk zwaaien. We zijn op zoek naar koffie maar alles lijkt hier te slapen.

Een mooi doorkijkje

Nog geen kwartier later rijden we het volgende dorpje in, Porrera. We parkeren de auto en lopen het kleine centrum in. Alles is hier steil en het is hier natuurlijk bloedheet. Dan zien we een paar stoeltjes staan. Ingo gaat twee cortado bestellen. Ik raak afgeleid van gesmak. Ik zoek eerst een hond maar dan blijkt ‘man zonder tanden’ deze geluiden te maken. Mijn hemel, ik word al gek als iemand te lang in z’n koffiekopje roert of met zijn pen klikt. Maar goed, hij is wel te schattig met zijn overhemd in zijn joggingbroek en zijn pantoffels aan. Hij smakt lekker door terwijl hij zijn biertje drinkt. Als hij wil opstaan, blijft hij met zijn stok hangen achter het tafeltje dus help ik hem eruit. Dan schuifelt hij onze kant op en vraagt waar we vandaag komen. Zonder tanden en in het Catalaans halen we eruit dat zijn zoon in Barcelona woont. Dan schuifelt hij verder met zijn mondkapje onder z’n kin. Ik wens hem in gedachten een heerlijk siesta.

Een bijzondere ontmoeting met deze kleine man

Overigens is het plan van vandaag om door het natuurpark Serra del Montsant te rijden en uiteindelijk bij het stuwmeer Siurana te gaan kanoën. Qua kilometers is de afstand niks maar door al het gekronkel ben je best lang onderweg. We missen een afslag waardoor we veel te ver door rijden en uitkomen bij een prachtig uitkijkpunt. Dat we verkeerd zitten, vermoedden we al want we zijn boven op de berg en daar verwacht je nu eenmaal geen stuwmeer. Maar wat een prachtige uitzichten!

Uiteindelijk komen we beneden bij de kanoverhuur uit. Er staat enorm veel wind merken we. We kanoën eerst tegen de wind in het stuwmeer over. Na vijf minuten merk ik al dat ik dit beter niet had kunnen doen. Ik verrek van de pijn aan mijn nek. Ook zo dom dat ik daar niet over heb nagedacht. Ik loop bij de hoofdpijnfysio voor mijn spanningshoofdpijn (spierspanning vanuit mijn nek) en dit voelt niet goed. Daarbij heb ik in Sitges crème gekocht voor mijn rug omdat mijn rug ook niet meewerkt. Kortom, lekker bezig. Maar de tocht is leuk, zeker als we aan het eind bij een watervalletje uitkomen. Dat uitstappen had je moeten zien. Omdat ik dan zo bang ben om door mijn rug te gaan, doe ik zo ingewikkeld om die kano uit te komen en het zodoende weer een aller charmantste vertoning wordt. Dan heb ik spijt dat ik teenslippers aan heb want we lopen een stuk door het water en over stenen. Ik heb over het algemeen de gave om zonder veel moeite mijn nek te breken, vandaar. Dan komt de Mossos (politie) aangereden en twee agenten met mondkapje lopen over de brug. Ingo maakt nog een foto van mij en dan zie ik dat een van die agenten onze kant op komt. Ik dacht nog even straks gaat hij zeggen dat ik met een mondkapje op moet kanoën. Maar die leukerd wilde een foto van ons makend en klom daarom over de stenen. Ik kan dus niet anders dan hem hier plaatsen. Terug gaat fluitend, wind in de rug en dan zijn we zo over.

‘s Avonds eten we bij Buil en Gine. We hadden geen idee wat te verwachten maar het bleek een wijnhuis bovenop de berg met een prachtig uitzicht. We overwogen even of we de wijn van 1500,- zouden nemen maar na lang twijfelen gaan we voor een ander flesje… Het eten is heerlijk! We hebben de keuze uit een drie- of viergangenmenu. Drie lijkt meer dan genoeg. Met een geweldig uitzicht op de zonsondergang wordt het alweer een mooie avond.

4 Reacties